Wiedźmin. Pani Jeziora

Potwór zaatakował z ciemności, z zasadzki, cicho i wrednie. Zmaterializował się nagle wśród mroku jak wybuchający płomień. Jak jęzor płomienia. Piąty tom wiedźmińskiej sagi mistrza fantasy.

Andrzej Sapkowski, arcymistrz światowej fantasy, zaprasza do swojego Neverlandu i przedstawia uwielbianą przez czytelników i wychwalaną przez krytykę wiedźmińską sagę!

Ciri wpatruje się w wypukły relief przedstawiający ogromnego łuskowatego węża.

Gad, zwinąwszy się w kształt ósemki, wgryzł się zębiskami we własny ogon.

To pradawny wąż Uroboros.

Symbolizuje nieskończoność i sam jest nieskończonością.

Jest wiecznym odchodzeniem i wiecznym powracaniem.

Jest czymś, co nie ma ani początku, ani końca.

A to, że Uroboros gryzie swój ogon, oznacza, że koło jest zamknięte.

Ciri, córko Pavetty! Wjedź w portal,

podążaj drogą wiodącą na spotkanie przeznaczenia! 

Koło się zamknęło – myśli Ciri, zamykając oczy.

„Jadę, Geralt! Nie zostawię cię samego!”

Coś się kończy, coś się zaczyna.

W każdym momencie czasu kryje się wieczność…