Prymulka

Dusię, osieroconą i zziębniętą, Jaśmina znajduje w lesie. Przygarnia ją i razem rozpoczynają tułaczkę przez powojenną Polskę. „Ze mną nie zginiecie!” – mówi Stara Olga, która do nich dołącza. Razem docierają do wsi na Warmii. Nie chcą ich tu, boją się ich. Jedynym przyjacielem osamotnionej Dusi zostaje lis, tak jak ona wystraszony, zraniony, dziki. Ich niezwykłą przyjaźń obserwuje zza płotu Reinhard, Warmijok. I tak jak Dusia oswaja lisa, tak stary szewc „oswaja” Dusię. Popycha ją do rówieśników, tłumaczy świat, a dziewczynka odwdzięcza mu się najcenniejszym darem – przyjaźnią. To dlatego nazywa ją Prymulką. Opowieść o drugim życiu, które może się zacząć nawet po największej stracie.

Dorastałam w cieniu tęsknoty moich dziadków oraz pozostałych mieszkańców wsi, których droga na Warmię i Mazury była kręta i bolesna. Dopiero po wielu latach zrozumiałam, że to tylko jeden z elementów skomplikowanej historii tych ziem. Powoli zaczęłam wypełniać puste miejsca pamięci – o tych, którzy byli tu przed nami i musieli opuścić swoje domy, oraz o tych, którzy pozostali, narażając się na represje i niebezpieczeństwo.

Autorka