Godło Ramona. Moje wierze

To poezja emocji – tych, które trudno wypowiedzieć, a jeszcze trudniej wymazać z pamięci. Autorka pisze o miłości, która potrafi być jednocześnie zachwytem i bólem. O bliskości, za którą tęsknimy, o rozstaniach, które zostają w człowieku na długo, i o wspomnieniach powracających wtedy, gdy najmniej się ich spodziewamy. Jej wiersze dotykają także przemijania, macierzyństwa, samotności, śmierci i nieustannej potrzeby odnajdywania sensu. To poezja bardzo osobista, chwilami intymna i bardzo przejmująca. Nie unika mocniejszych emocji, ale obok smutku pozostawia miejsce na czułość, nadzieję i nowe marzenia. To zapis wewnętrznego świata kobiety, która kocha, traci, pamięta, cierpi i mimo wszystko próbuje jeszcze raz otworzyć się na życie.