Fiu, fiu, fiu. Robert Makłowicz w rozmowie z Aleksandrem Kaczorowskim

POLACY KOCHAJĄ ROBERTA MAKŁOWICZA.

ALE CZY NAPRAWDĘ GO ZNAJĄ?

Smakosz, hedonista, intelektualista. Bohater memów. Robert Makłowicz jest jednym z najbardziej lubianych Polaków – jeśli nie po prostu najbardziej lubianym. Jest też osobą tak nieoczywistą i wielowymiarową, że nie sposób zamknąć go w jakiejkolwiek szufladce. W rozmowie z Aleksandrem Kaczorowskim aż kipi tym, z czym wszyscy go kojarzymy: humorem, dystansem, rozległością zainteresowań. Ale odsłania też oblicze, o którym wiemy znacznie mniej: człowieka wrażliwego, rodzinnego, z niejedną trudną kartą w życiorysie.

Co myśmy wtedy jedli we Francji? Chodziliśmy do Wietnamczyka albo wcinaliśmy baguette con merguez, bułę z merguezami i z frytami, nie mieliśmy pieniędzy po prostu. Spirytus z apteki, bez recepty, niezatruty, bo tam nikomu nie przyszło do głowy, że można by było zatruć spirytus. Wlewałeś ćwiartkę do dużej butelki z napojem Oasis – najtańszym, a więc o nieokreślonym smaku – zmieszałeś i już był napitek.

Robert Makłowicz: dziennikarz, krytyk kulinarny, publicysta, podróżnik. Krakowianin, lokalny patriota, miłośnik Galicji. Twórca programów kulinarno-podróżniczych, które najpierw były emitowane w telewizji, a od kilku lat – na platformie Youtube. W Polsce odznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi, na Węgrzech – Złotym. Uhonorowany również Orderem Chorwackiej Plecionki oraz Złotą Odznaką Zasługi dla Republiki Austrii. Urodził się w 1963 roku w Krakowie.

Aleksander Kaczorowski: eseista i dziennikarz, tłumacz literatury czeskiej, autor biografii Milana Kundery, Izaaka Babla, Václava Havla, Bohumila Hrabala i Oty Pavla, wywiadu-rzeki z byłym prezydentem RP Aleksandrem Kwaśniewskim oraz zbioru esejów „Praski elementarz”. Finalista Nagrody Literackiej Nike. Urodził się w 1969 roku na Mazowszu.