Ojcostwo, które boli

Siłą tej książki jest połączenie psychologicznego spojrzenia z prawdziwymi historiami trzeźwiejących ojców. Dzięki temu opisane problemy stają się bliskie i zrozumiałe, a trudnym uczuciom – wstydowi, lękowi, żalowi czy poczuciu winy – zostaje nadane właściwe miejsce. Autorka pokazuje jednocześnie, że odbudowywanie więzi wymaga czasu, cierpliwości, uczciwości wobec siebie i gotowości do zmiany. Szczególnie cenne są te fragmenty, w których przedstawione zostały doświadczenia ojców, którym udało się krok po kroku odnaleźć drogę do swoich dzieci. „Ojcostwo, które boli” to lektura trudna, ale dająca nadzieję, że na uzdrowienie ważnej relacji nigdy nie jest za późno. [M.H.]

Książka „Ojcostwo, które boli” jest pomyślana przede wszystkim jako poradnik, w którym trzeźwiejący alkoholicy pragnący naprawić swoje kontakty z dziećmi znajdą potrzebne informacje i wskazówki, pomocne w nieco bezpieczniejszym poruszaniu się między rafami „trzeźwiejącego rodzicielstwa”. [Instytut Psychologii Zdrowia PTP, 2002]

Czy można odpowiedzieć na pytanie, co najbardziej boli trzeźwiejących alkoholików? Otóż wydaje mi się, że trzeźwiejący mężczyźni najmocniej i najdłużej cierpią, ponieważ nie udaje im się zbudować albo odbudować dobrych kontaktów z dziećmi. Wracając do zdrowia, coraz lepiej radzą sobie z zabezpieczeniem bytu rodzinie, ułożeniem życia zawodowego i kontaktów z ludźmi, często nawet udaje się poprawić relacje małżeńskie. A dzieci? Z dziećmi wciąż jest nie tak, jak by pragnęli. [fragment książki]

ANNA DODZIUK zajmuje się psychoterapią i pomocą psychologiczną, starając się – jak sama o sobie mówi – żeby ludzie mniej cierpieli i byli szczęśliwsi. Autorka popularnych felietonów psychologicznych na łamach „Wysokich Obcasów” (1999–2005) oraz kilkunastu książek poświęconych rozwiązywaniu problemów trudnej codzienności, kłopotom małżeńskim i rodzinnym, różnym emocjom i problemom psychologicznym i seksualnym, zdrowieniu z uzależnienia i współuzależnienia. Posiada certyfikat psychoterapeuty Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego, jest superwizorem psychoterapii i treningu psychologicznego Polskiego Towarzystwa Psychologicznego oraz certyfikowanym doradcą rodzinnym. Przez ponad dwadzieścia lat (1986–2007) pracowała w Instytucie Psychologii Zdrowia. W roku 2007 założyła i kieruje Pracownią Psychoterapii i Psychoedukacji „Prometea”. Jest współzałożycielką i stałym współpracownikiem Warszawskiego Centrum Psychologicznego. Prowadzi zajęcia ze słuchaczami podyplomowej Profesjonalnej Szkoły Psychoterapii.

Nota: przytoczone powyżej opinie są cytowane we fragmentach i zostały poddane redakcji.
Projekt okładki: Małgorzata Biendara.