Washita 1868

W latach 50. i 60. XIX wieku tysiące białych osadników podążały przez Wielkie Równiny Ameryki Północnej na zachód, aby znaleźć tam miejsce do życia. Wielu jechało Szlakiem Santa Fe do Kalifornii, gdzie wybuchła gorączka złota. Wzmożony napływ osadników oraz rosnąca presja ze strony władz federalnych i wojska Stanów Zjednoczonych wywołały konflikty zbrojne z plemionami indiańskimi, które traciły swoje tradycyjne siedziby i możliwości pozyskania żywności, gdyż biali wybijali stada bizonów. Indianie atakowali farmy i szlaki podróżne, kradli konie i bydło. Wywoływało to odwetowe ekspedycje wojska i lokalnych milicji, których symbolem stała się masakra Indian nad Sand Creek w 1864 roku. Trzy lata później, po tzw. wojnie generała Hancocka, zawarto traktaty w Medicine Lodge, które zmusiły Południowych Czejenów, Arapahów, Kiowa, Kiowa-Apaczów i Komanczów do przeniesienia się na Terytorium Indiańskie (dziś stan Oklahoma). Nie wszyscy się temu podporządkowali. Jesienią 1868 roku przeciwko Indianom wyruszyły oddziały wojska. Główną siłę stanowił 7. Pułk Kawalerii z Kansas, którym dowodził podpułkownik George Armstrong Custer (ten sam, który w 1876 roku poniósł głośną klęskę i zginął w starciu z Siuksami nad Little Bighorn). O poranku 27 listopada zaatakował on nad rzeką Washita obóz zimowy południowych Czejenów, którym przewodził wódz Czarny Kocioł. Wbrew raportom Custera, który z dumą donosił przełożonym o zwycięskiej bitwie, była to rzeź zaskoczonych Indian. Większość ofiar stanowili starcy, kobiety i dzieci. Czarny Kocioł i jego żona zginęli, wioska została doszczętnie zniszczona, ponadto żołnierze Custera wybili z zimną krwią 650 zdobytych indiańskich koni…

O walkach z Indianami z południa Wielkich Równin barwnie opowiada znawca tematu Jarosław Wojtczak, rekordzista w liczbie książek wydanych w serii Bellony „Historyczne Bitwy”.