Chrzęst 2

Chrzęst gruzu pod stopami.

Spojrzał na zrujnowaną Warszawę. Niewiele zostało. Po Pałacu Kultury i Nauki jedynie smutny szkielet i kupa gruzu na ziemi. Podobnie jak po większości wieżowców.

Chrzęst gruzu pod stopami.

Śnił o Julii i Robercie. O tym, jak powoli miażdży im kości, wgryza się w mięśnie, sączy krew. Jego – dla zasady, jej – dla czystej, zwierzęcej przyjemności.

Chrzęst gruzu pod stopami.

– Mam na myśli tyle, że nie jesteśmy w stanie, jako gatunek ludzki, stawić im czoła. Czterdzieści lat temu, bez problemu. Mieliśmy potencjał populacyjny, technologiczny, mieliśmy odpowiednich ludzi by zrobić to z głową. Ale teraz?

Chrzęst gruzu pod stopami.

Ta dziewczyna lubiła krew. Lubiła masakrę, rzeźnię, gęsto padające trupy. Choć próbowała to w sobie tłumić, nie miał żadnych wątpliwości, że to wreszcie wypłynie. Nie da się przez całe życie udawać kogoś, kim się nie jest, podobnie jak nie da się zatrzymać biegu rzeki.

Chrzęst gruzu pod stopami.

Widzę innych, których imion nie zdążyłem poznać i wszystko wskazuje na to, że jestem jedynym, który przeżył. Słyszę tumult dobiegający z góry. I nie mam kurwa bladego pojęcia, co się dzieje.