Jeżyca

Anka marzy o wyrwaniu się z rodzinnej wsi, jednak dziwnym trafem oblewa egzamin na politechnikę. Kocha się w Jasiu Wskrzesicielu – wiejskim wypychaczu zwierząt, lecz ten ją odrzuca. Czuje wstręt do Lecha Maciejskiego – majętnego przedsiębiorcy – niemniej poddaje się jego umizgom. Z otępienia wyrywa ją przemocowa inicjacja seksualna, po której zgodnie z przepowiednią babki zaczyna zmieniać się w zwierzę. Nie w tygrysa czy słonia, lecz w malutką, pełną ambiwalencji jeżycę – drapieżnika, który co noc zjada jedną czwartą swojej wagi w postaci zagryzionych stworzeń, a w obliczu zagrożenia zwija się w nieruchomą kulkę.

Pierwsza powieść Katarzyny Szaulińskiej to wielkie „tour de force” literackiej wyobraźni. Próbując nadążyć za pragnieniami nieokiełznanej, zaskakującej nas raz za razem i transformującej się Anki, siłą rzeczy zadajemy sobie pytania, czym jest dzikość w ludzkim życiu, jakie stawiać granice ufności i agresji, kiedy destrukcja może okazać się twórcza.

W dobie prozy algorytmicznej i publicystycznej potrzebujemy Szaulińskiej jak nigdy: budowane przez nią osobliwe postacie, mieniące się znaczeniami obrazy i nieoczywiste zdarzenia mają moc wyrwania nas z czytelniczego letargu.