Reportaże Jacka Hugo-Badera. Studium leksykalno-semantyczne

Niniejsza monografia mieści się w nurcie paradygmatów językoznawczej stylistyki oraz semantyki, jest efektem badań nad ukształtowaniem leksykalno-stylistyczno-tematycznym twórczości Jacka Hugo-Badera. Ma za zadanie wypełnienie luki badawczej dotyczącej indywidualnego stylu autorskiego współczesnych polskich reportażystów. Prezentowane badania zostały oparte na materiale tekstów Jacka Hugo-Badera ze względu na popularność twórczości reportażysty, interesujący indywidualny styl autorski pełen m.in. potocyzmów, ekspresywizmów, wulgaryzmów, zapożyczeń, neologizmów, zdrobnień, spieszczeń, zgrubień. Dodatkowo stanowią one uzupełnienie analiz reportaży Jacka Hugo-Badera, które nie zostały dotąd poddane pełniejszej refleksji lingwistycznej.
Praca składa się z pięciu rozdziałów oraz Zakończenia.
Rozdział pierwszy poświęcony jest podstawowym zagadnieniom terminologicznym związanym z reportażem książkowym. Zawiera autorską definicję gatunku, sformułowaną zgodnie z założeniami lingwistycznej teorii gatunków. Przedstawiono również sylwetkę Jacka Hugo-Badera, tematykę jego reportaży oraz stan badań nad jego twórczością z perspektywy literaturoznawczej i medioznawczej, uwzględniając takie aspekty, jak: forma reportażu, narracja, dokumentaryzm, tematyka, język i styl.
Rozdział drugi omawia cele badawcze monografii oraz jej założenia metodologiczne. Scharakteryzowano kategorię idiostylu, stanowiącą punkt wyjścia dla prowadzonych analiz, a także teorię pól tematycznych i podstawowe pojęcia terminologiczne. Przedstawiono również etapy postępowania badawczego, obejmujące metody ilościowe (korpusowe i frekwencyjne) oraz jakościowe analizy z zakresu leksykologii, słowotwórstwa, stylistyki, semantyki, funkcjonalności i pól tematycznych.
Rozdział trzeci obejmuje analizę i interpretację wykładników idiostylu Jacka Hugo-Badera na tle różnych warstw leksyki, takich jak: kolokwializmy, wulgaryzmy, przekleństwa, zapożyczenia i neologizmy, a także środków słowotwórczych, w tym deminutywów i augmentatywów. Charakterystyce poszczególnych środków językowych towarzyszą przykłady zaczerpnięte z reportaży autora, co pozwala osadzić analizę w szerszym kontekście badawczym.
Rozdział czwarty dotyczy funkcjonalnej sprawczości wykładników idiostylu Jacka Hugo-Badera, rozumianej jako sposób oddziaływania tych jednostek leksykalnych na kształt wypowiedzi oraz relacje między reporterem, bohaterami reportażu a jego odbiorcą. Analiza koncentruje się na leksyce o potencjale znieważającym i jej funkcjach komunikacyjnych.
Rozdział piąty stanowi próbę semantycznej rekonstrukcji głównych tematów reportaży książkowych Jacka Hugo-Badera, powracających w większości analizowanych tekstów i – jak wykazała analiza korpusowa – skupionych wokół określonych kolokacji. Na tej podstawie wyodrębniono tematy: SZAMAN, POLSKA, ROSJA oraz MIASTO, uporządkowane według najważniejszych kategorii semantycznych.
W Zakończeniu podsumowano przeprowadzone rozważania oraz wyniki badań w odniesieniu do przyjętych celów i założeń badawczych. Po Zakończeniu zamieszczono Aneks zawierający tabele zbiorcze, Bibliografię, Wykaz skrótów, Spis tabel oraz streszczenie w języku angielskim.