Sztuczna inteligencja – wczoraj i dziś

Termin „sztuczna inteligencja” (Artificial Intelligence – AI) został ukuty w 1956 roku przez Johna McCarthy’ego podczas przełomowej konferencji naukowej w Dartmouth College (USA) w brzemieniu „konstruowanie maszyn, o których działaniu dałoby się powiedzieć, że są podobne do ludzkich przejawów inteligencji”. W powszechnym odczuciu mianem sztucznej inteligencji określamy sprzęt komputerowy i inteligentne oprogramowanie, zdolne do wykonywania zadań, które zazwyczaj wymagają inteligencji człowieka. Sztuczna inteligencja jest formą interpretacji procesu myślenia człowieka, przetwarzania jego myśli i zachowań za pomocą technologii komputerowej.
Sztuczna inteligencja do końca XX wieku rozwijała się sukcesywnie i stabilnie, na miarę możliwości ówczesnej technologii komputerowej, ale bez wielkich przełomów. Pod koniec XX wieku zasadniczym stymulatorem sztucznej inteligencji okazał się burzliwie rozwijający się Internet – fenomenalna, światowa sieć komputerowa. Wkrótce do „Internetu Ludzi” dołączył Internet Rzeczy, który jeszcze bardziej spotęgował i zautomatyzował lawinę informacyjną naszej cywilizacji. Szczególnym walorem Internetu okazały się jego dynamicznie rosnące zasoby informacyjne wymagające efektywnych narzędzi przetwarzania w wymiarze komercyjnych zastosowań. Niebawem bardzo obfite źródła internetowe dopełniła profesjonalna technologia Big Data oraz przetwarzanie w chmurze Cloud Computing.
Treści książki, mającej utylitarny charakter podręcznika akademickiego zostały zredagowane w układzie 2 części dotyczących: sztucznej inteligencji przedinternetowej (1–7) oraz inteligencji postinternetowej (8–14). Podstawowe informacje o sztucznej inteligencji przedinternetowej ograniczono do siedmiu plików obejmujących: genezę i typologię klasycznej sztucznej inteligencji, metody eksploracji danych i odkrywania wiedzy oraz aplikacje inteligencji rozproszonej (stadnej). W dalszej części przedstawiono klasyczne systemy sztucznej inteligencji, w tym: sztuczne sieci neuronowe, systemy ewolucyjne i programy genetyczne, systemy rozmyte i technologię Fuzzy, oraz systemy ekspertowe (regułowe). Prezentację sztucznej inteligencji postinternetowej przedstawiono na przykładzie również siedmiu plików zawierających: założenia konceptualne inteligencji generatywnej, podstawy uczenia maszynowego oraz zasady przetwarzania języka naturalnego. W obszarze aplikacji bazodanowych sztucznej inteligencji generatywnej omówiono 4 standardowe technologie: Data
Science, Big Data, Cloud Computing oraz Internet of Things.