Metodologiczne aspekty biodegradacji związków powierzchniowo czynnych w warunkach laboratoryjnych i w środowisku

W rozprawie scharakteryzowano związki powierzchniowo czynne jako ważną grupę związków chemicznych, omówiono ich zastosowanie i ogólnie wprowadzono w zagadnienie ich biodegradacji. Opisano aparaty biodegradacyjne statyczne – tlenowe i beztlenowe oraz przepływowe – wyposażone w komorę denitryfikacyjną i bez niej. Szczególnie dokładnie omówiono opracowane procedury analityczne dla surfaktantów niejonowych z grupy oksyetylatów, przydatne do ich oznaczania nie tylko w warunkach modelowych, ale również z przeznaczeniem do prowadzenia monitoringu tych związków w wodach powierzchniowych oraz określania efektywności funkcjonowania oczyszczalni ścieków pod względem usuwania tej grupy zanieczyszczeń i produktów ich biodegradacji. Zastosowanie zaawansowanych technik instrumentalnych, jak HPLC czy spektrometria mas, pozwoliło na identyfikację szeregu produktów biodegradacji surfaktantów: krótkołańcuchowych oksyetylenowanych alkilofenoli, karboksylowanych pochodnych oksyetylenowanego tertoktylofenolu, kwasów glikolowych czy poli(glikoli etylenowych). Umożliwia to lepsze poznanie złożonych mechanizmów biodegradacji surfaktantów.