Krystyna córka Lavransa. Wianek

AudiobookMP3

Trylogia Krystyna, córka Lavransa napisana przez Sigrid Undset – laureatkę literackiej Nagrody Nobla za „wspaniałe opisy życia w średniowiecznej Skandynawii”. Przenieśmy się do średniowiecznej Norwegii, by wśród niesamowitych krajobrazów i szemrzących w dolinach potoków poznać mierzącą się z moralnymi dylematami bohaterkę, jej…

Posłuchaj darmowej próbkipróbka audio

24,99 Cena okładkowa: 34,90  −28%

W bibliotece do 30 minut od opłacenia Bez ograniczeń, znak wodny — jak to działa?

Kup w zestawie taniej

Zaznacz, które tytuły chcesz — rabat zestawu −15% nalicza się przy zakupie min. 2 pozycji.

Trylogia Krystyna, córka Lavransa napisana przez Sigrid Undset – laureatkę literackiej Nagrody Nobla za „wspaniałe opisy życia w średniowiecznej Skandynawii”.

Przenieśmy się do średniowiecznej Norwegii, by wśród niesamowitych krajobrazów i szemrzących w dolinach potoków poznać mierzącą się z moralnymi dylematami bohaterkę, jej losy i przeżycia odarte z wszelkich pozorów.

Wianek to pierwszy tom, opowiadający o Krystynie, oddanej córce norweskiego szlachcica. Poznajemy ją, gdy jest dzieckiem, widzimy jak dojrzewa. Towarzyszymy jej, gdy poszukując szczerej i szlachetnej miłości i zakochuje się bez pamięci, dokonując wyborów prowadzących do dramatycznych przełomów w jej życiu.

Czy w czasach, gdy obyczaje, tradycje i oczekiwania rodziny, wyznaczają kierunek w jakim powinno podążać życie kobiety, możliwa była namiętna i głęboka miłość? Jak wielką siłę i determinację, musi odnaleźć w sobie kobieta postępująca wbrew wpojonym przez rodzinę zasadom?

CYTAT:

„Chcę ci tedy rzec, córko, byś dobrze baczyła, jak Bóg wszystko tu w dolinie obrócił dla dobra ludzi. Niewielkie tu padają deszcze, ale dał On wam wodę z gór, byście ją kierowali na wasze pola, a rosa co noc odświeża łąki i rolę. Dziękuj Bogu za dobre dary, które ci dał, i nie skarż się, jeżeli sądzisz, że ci czegoś brak. Masz piękne, jasne włosy, nie martw się tym, że nie są kędzierzawe. Czyś nie słyszała o owej kobiecie, która płakała, bo miała tylko mały kawałek słoniny dla swych siedmiorga głodnych dzieci na ucztę wigilijną? Święty Olaf przejeżdżał właśnie tamtędy; położył rękę na misie i prosił Boga, by nakarmił biedne robaki. Ale gdy wdowa ujrzała, że na stole leży ubity wieprzak, zaczęła płakać, bo nie posiadała dość garnków i mis.”