Autobiograficzna proza Wikotra Astafiewa („Ostatni pokłon” i „Wesoły żołnierz”)

Twórczość syberyjskiego prozaika – Wiktora Astafiewa – przesycona jest autobiograficznym żywiołem. W cyklu opowiadań „Ostatni pokłon” i powieści „Wesoły żołnierz” najpełniej wyraża się proces kształtowania się bohatera jako człowieka i twórcy – syberyjskie dzieciństwo, naznaczona piętnem bezdomności młodość, losy wojenne i powojenne. Autobiografizm pisarstwa Wiktora Astafiewa bierze swój początek niewątpliwie w doświadczeniu życiowym, będącym jednocześnie udziałem całego pokolenia.Jak podkreślają badacze, dyskurs autobiograficzny jest w głównej mierze świadectwem świadomości autora w momencie powstawania dzieła. Nieuchronny zatem jest proces literaturyzacji przeszłości, przekształcenia jej w nową rzeczywistość, przetworzenie dawnego życia w legendę. Przypadek Wiktora Astafiewa nie jest odosobniony. Beletryzując własne życie pisarz nadaje mu nowy wymiar.