Paradygmaty i narzędzia opisu języka dzieł Adama Mickiewicza

W obrębie mickiewiczologii rozumianej jako dzieje badań nad twórczością Adama
Mickiewicza ukształtował się lingwistyczny nurt dociekań, który z dzisiejszej perspektywy można nazwać mickiewiczologią językoznawczą. Dyscyplina ta kształtuje się już przez ponad sto trzydzieści lat. Cały ten okres wypełniały próby poszukiwania źródeł języka Mickiewicza, rozumianego w sensie antropologicznym, a jednocześnie poezjotwórczych mocy tego języka. Był to więc czas formowania się naukowego programu badawczego tej dyscypliny, określanego przez pytania dotyczące jej miejsca i roli w badaniach nad twórczością poety, a także pytania o postawy i koncepcje teoretyczne wyznaczające kierunki opisu fenomenu języka twórcy. Spojrzenie z dzisiejszego punktu widzenia uświadamia zmagania się językoznawców-mickiewiczologów w tym zakresie. Poszukiwanie metod adekwatnych do opisu języka Mickiewicza biegło równolegle z procesem kształtowania się metodologii lingwistyki, która w pierwszej kolejności wpływała na dobór narzędzi badawczych w toku rozwoju mickiewiczologii językoznawczej – od przełomu XIX i XX wieku związanego z rozwojem paradygmatu historyczno-porównawczego przez paradygmat strukturalistyczny – do przełomu XX i XXI wieku, czyli epoki poststrukturalizmu (kognitywizmu). Każda z tych metodologii znalazła swoje urzeczywistnienie w podejściach badawczych do języka poety.
(Ze Wstępu)